|
|
 |
|
|
|
|
| dis·en·cum·ber [ dìssən kúmbər ] (past and past participle dis·en·cum·bered, present participle dis·en·cum·ber·ing, 3rd person present singular dis·en·cum·bers) |
transitive verb |
|
| Definition: |
| |
free somebody of burden: to relieve somebody or something of a burden or problem
|
|
 dis·en·cum·ber·ment noun |
|
|
|
|